Gelijke kansen voor ieder kind: ‘Ieder kind verdient tenminste één volwassene die onvoorwaardelijk in ze gelooft.’
Het is een uitspraak die veel zegt over hoe Elvira Schuddebeurs, directeur van basisschool De Zeewinde, naar onderwijs kijkt. Recent nam zij haar MBA-diploma in ontvangst bij Academica University of Applied Sciences. Voor haar afstudeeronderzoek onderzocht zij hoe leiderschap en samenwerking kunnen bijdragen aan gelijke ontwikkelkansen voor kinderen — een thema dat nauw aansluit bij haar visie op onderwijs en maatschappelijke verantwoordelijkheid.
Van klaslokaal naar directeurschap
Al van kinds af aan wist Elvira dat ze juf wilde worden. Hoewel ze als puber even twijfelde over een toekomst in de reisbranche, koos ze uiteindelijk toch voor de pabo. Na enkele jaren voor de klas te hebben gestaan, groeide langzaam de vraag of ze niet meer verantwoordelijkheid op zich wilde nemen.
Aanvankelijk dacht ze aan de rol van kwaliteitscoördinator, maar uiteindelijk sloeg ze een andere weg in: die van schoolleider. Inmiddels staat ze als directeur aan het roer van De Zeewinde in Rockanje.
Onderwijs als gezamenlijke verantwoordelijkheid
Tijdens haar MBA verdiepte Elvira zich in de rol van leiderschap, samenwerking en gedeelde verantwoordelijkheid binnen het onderwijs. In haar thesis onderzocht zij hoe scholen, ouders, besturen en maatschappelijke partners gezamenlijk kunnen bijdragen aan gelijke ontwikkelkansen voor kinderen. Volgens haar vraagt kansengelijkheid om meer dan goede intenties alleen: het vraagt om sterke samenwerking en een gezamenlijke verantwoordelijkheid rondom het kind.
“Hoe beter het netwerk, hoe groter de daadkracht,” vertelt ze. ‘In veel gevallen is er nog sprake van een soort pingpong-mentaliteit. Bij wie ligt de verantwoordelijkheid voor wat en wie gaat wat oplossen? Terwijl we eigenlijk met z’n allen om het kind heen zouden moeten gaan staan.’
Het onderwerp sluit naadloos aan bij een overtuiging die Elvira dagelijks meeneemt in haar werk: ieder kind verdient tenminste één volwassene die onvoorwaardelijk in hem of haar gelooft. Volgens haar begint kansengelijkheid bij hoge verwachtingen en volwassenen die blijven kijken naar mogelijkheden in plaats van beperkingen. “Ik geloof dat je als school altijd moet kijken naar wat er wél mogelijk is. Kinderen hebben volwassenen nodig die vertrouwen in hen uitspreken en hen helpen groeien.”
‘It takes a village to raise a child’
Tijdens de MBA maakte Elvira een studiereis naar Zuid-Afrika. Daar kwam ze in aanraking met het Ubuntu-principe: Ik ben, omdat wij zijn. Een gedachte die haar diep raakte en die ze sterk herkent binnen het onderwijs. Onderwijs maak je niet alleen, maar samen.
In de townships werd voor haar voelbaar wat de bekende uitspraak ‘It takes a village to raise a child’ werkelijk betekent. Kinderen groeien niet alleen op binnen de muren van een school of gezin, maar in een hele gemeenschap.
De kracht van verbinding in Rockanje
Ook op De Zeewinde speelt die samenwerking een belangrijke rol. Als basisschool in Rockanje vervult De Zeewinde een centrale plek binnen het dorp en in het leven van veel gezinnen.
De school werkt nauw samen met ouders, de medezeggenschapsraad en verschillende partners uit de omgeving. Zo is er intensief contact met de wijkagent, die meerdere keren per jaar in de klas komt om met kinderen in gesprek te gaan. Daardoor leren kinderen niet alleen de wijkagent kennen, maar ook wat verantwoordelijkheid, gedrag en omgaan met elkaar in de samenleving betekent.
Voor Elvira draait goed onderwijs uiteindelijk om meer dan alleen lesgeven. Het gaat om kinderen zien, kansen creëren en samen verantwoordelijkheid nemen voor hun ontwikkeling.
Haar doel daarin is helder: steengoed onderwijs bieden en in ieder kind mogelijkheden blijven zien.